X
تبلیغات
رایتل

گنجیشکک اشی مشی

 


هم‌گویی مسعود فرح با علی باباچاهی

۱

چه می‌شود کرد

این‌که دست ِ خودش  نیست

 تا خواب ِ بلندی را می‌بیند

                                        سرش گیج می‌رود و

                                                                        از خواب می‌پرد و

دست و دهان‌اش برای خودِشان راه می‌افتند و

پَتََرات* و توپ و تشر و مشت

(و پشت‌بندش   اگر که راه بدهد  آبی به دست و دهان و

  سر دادن ِ آواز ِ دلبرا که تو مرا  و چرا و چرا و چرا    )

که به جان ِ هر که شما باور دارید     زنده است هنوز این  و

هیچ نمی‌داند از انجمن شاعران مرده  و

خرده و برده‌ای هم اگر که دارد با خودش است که

پنهان می‌کند خودش را از خودش

و چه بسا که همین فردا  دل داد به پسا خودش  و

دیدی پسا پسا کنان پس پس رفت و سکندری خورد و دل یکی را هم برد و

 های و های و های

که جانان       پس و پناه باش  که آسوده‌تری

که شاعر تک رو  را   چه به دلبری 

که نفس بر است  این سینه‌کش پیشاپیش و این دل برده‌ی ترکه‌ای و

و شتر ِ رهروِ کویر و          که هی می‌سُرد از کمرکشِ این راه ِ آویزان و

سپیدی بخوان  و بخوان و بخوان

و به به و چه چه و همه ی ِ آواهای توی ِ همین مایه  و

به جان شما به کم‌تر از                         نگاه هم نمی‌کند

که انگار که سپیدی‌اند  و ندیدنی  و چشم سپید هم  که گفتن ندارد

و دیگر  این‌که     شیشه   ها می‌کند و دست می‌کشد و  پلک می‌مالد و      ِهی

۲

و خوانش ِ سپیدی  که دیدی   ندیدی 

که چه کردی تو با چشم ِ جان‌ات   ای جانان ِ جان    که ندیدن  بَشِ تو  تا دیدار بینایی

و چه کردن باید:

                             {  که به بند یکم     این گونه نباشد  و این‌که چگونه باید باشد

                                                              رفت باید به  خواب مولای روم  و نگارنده‌ای باید یافت

                                                                                                            که هی!  بیدار می‌باش!

 و قلم  چند تا

و جوهر  فراوان  فراهم هم این  جا

و می‌نگاری  بی‌پرس و بی‌گفت  و بی‌چند و چون

تا خامشی

                                 و به بند دوم    پَرِ گیسویِ نرگس به گاه ِچرخش دلبرانه نباید به گوشه‌ی

                                                        چشم خورده باشد  که اگر خورده باشد  این، آن می‌شود

                                                        و از دَمِ پَرِ ما  دور   دور

                               و به بند سوم      که دلبری شانه و دست است و پای چرخنده‌ی خلخالی که

                                                         می‌گریزد  از پَس و پیش ِ چشم و بوسه می‌تراواند، همه

                                                         دست نیافتنی. که این جز این نباید باشد،    که اگر باشد 

                                                         یکی بوسه‌ی  تراویده که دست داده باشد، زمین می لرزد

                             و به بند چهارم     که دیدار است و پندار است و دل ِ از جا کنده‌ی ِ این همه   

                                                         واژه.  نباید که نباید  که یکی بند دل آب داده باشد 

                                                         چه  که شعر      این جا می‌نشیند به گِل 

                                                         و چه‌چه نمی‌زند  دیگر  شیدایی   به بندهای دیگر

                             و به بندهای دیگر 

                                                          سازِ کج ِ از صدا   افتاده‌ی ِ دوشین

                                                          ساز می‌کند  نوا    تک 

                                                                                              و بوسه سر انجامی نمی‌یابد  .  }

                                                     

۳

و تراوش ِ‌ پشنگه‌های شورآب دیوانه‌ی سر به هوا  که اینک سر می‌کوبد بی‌هوا

( که ای سنگ‌های تنیده درهم   بخوانید   سپیدی‌ ِ کف‌ها را  )

و خنکای خیس ِ نسیمِ دلبرانه‌ی دریایی

و خوش خوشان ِ نگارش آبی ِ نیلوفرانه  بر سپیدی ِ چشمان نگرنده بر سبزِ شگفت دریایی

و اینک ای ساز تک نوا!  هوش و گوش هر دو از آن ِ تو      بران و باز گردان  و باز و باز و باز 

دل ِ ساده‌ی آوازی  می‌کنَد از جا 

                                                            فراگوش ِ نوایی تک

                                                                                                   دریا را به خاموشی می‌خواند

گذر از نوا به خواب

                به خواب ِ هم‌سایه‌ی نشسته‌ی چشم برهم نهاده‌ی  پیدا

و شیوه همیشه نه این است

که این تو بدان و  خوابِ همسایه و بس

که نگارش آواز   از این‌جا بگیر تا شروه‌ی دل از جا کن ِ  پس زمینه

( که ککا  مُو  هم این‌جا می‌شینُم  و جُم نمی‌خورُم    تا ای شروی کو به سر برسه

   شما نم هر چی دلتون خواست سی مو بگین  و لنده بدین  )

  ( ککا ی مو  ولِشون کن  مو می‌گومِت  چیشات هم بذار   

   کجای  ککا    ؟  )

و  ووره ی ِ لوار ِ پیچیده توی بادگیر لوله

 ( تُنَم  می‌شنوفی  ؟  )

 (  می‌گُم ها   تو که رفته بیدی  به خواب همساده! )     

وُ چه خوابی!

        خواب ِ خواب

منبع:وازنا

 

پی نوشت:از شب شعر زمستانه من صدای مسعود فرح واین شعر رافقط با خودم بردم . 

تاریخ ارسال: پنج‌شنبه 29 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 07:32 ب.ظ | نویسنده: گن جیش کک | چاپ مطلب 2 نظر